Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie, Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu. Uczęszczał do Zespołu Szkół Muzycznych im. I. J. Paderewskiego w Tarnowie, pobierał również prywatne lekcje gry na fortepianie i gitarze.
Brał udział w warsztatach:
– tańca współczesnego techniki polskiej oraz technik aktorskich w Krakowskim atelier Arsharter u pedagogów: Anity Podkowy, Tomasza Wesołowskiego, Wojciecha Terechowicza,
– technik performatywnych i aktorskich na Spielart Festival Munchen,
– technik performatywnych i aktorskich pod kierunkiem Josefa Frucka,
– technik performatywnych i aktorskich pod kierunkiem Wernera Bechtera, Scotta Lyonsa, Jadwigi Leśniak-Jankowskiej, Jana Peszka, Błażeja Peszka, Macieja Podstawnego, Waldemara Raźniaka i Jerzego Święcha.

Mateusz Wojtasiński prowadził zajęcia z polskiej techniki tańca współczesnego, z techniki aktorskiej dell’arte, arteterapi dla ludzi o wszelkich rodzajach upośledzeń umysłowych, cielesnych i psychosomatycznych. Obecnie prowadzi zajęcia aktorskie i taneczne we współpracy z Katowickim Centrum Kultury, z Ośrodkiem SORO w Katowicach, z Teatrem Polskim w Bielsku Białej i Fundacją Śląskiego Teatru Tańca.


Doświadczenie taneczne i teatralne:

– Torvald w spektaklu dyplomowy Nora w reż. Błażeja Peszka
– udział w spektaklu performatywnym w reż. Parasa Terezakisa,
– udział w spektaklu dramatycznym ARh– Rumuni w reż. Macieja Podstawnego,
– udział w spektaklu teatralnym Transdyptyk w reż. Anny Piotrowskiej,
– udział w spektaklu teatralnym Kocham tylko i wyłącznie całym sercem nierozłącznie Magdalenę w chor. i reż. Jacka Łumińskiego,
– Charles i William w spektaklu dramatycznym As You Like It w reż. Briana Michaelsa,
– Admirał w musical Zorba w reż. Witolda Mazurkiewicza (Teatr Polski w Bielsku-Białej),
– Mustafa w komedii Kogut w rosole w reż. Marka Gierszała (Teatr Polski w Bielsku Białej).

W Teatrze Rozrywki gra Mustafę w komedii Kogut w rosole S. Jokica.
Stepować zaczęła w wieku 16 lat. Pierwsze kroki poznała będąc członkinią katowickiego Harcerskiego Zespołu Artystycznego „Słoneczni”, w którym tańca uczył Jan Balcer. Tam też pierwszy raz stepowała na scenie. Drugim nauczycielem był Andrzej Jakubczyk – mistrz Polski w stepowaniu. Swoje umiejętności doskonaliła również na warsztatach prowadzonych przez: Mirka Spacila, Otto Koci, Ivana Bouchaina, Pascala Hulina, Ludovico Hombravella, Anulę Kołakowską, Jirinę Nowakowską, Bogusławę Niebudek oraz Pawła i Piotra Hrubeców.
W 1992 roku ukończyła instruktorski kurs kwalifikacyjny z tańca ludowego, a w 1998 roku instruktorski kurs kwalifikacyjny z tańca współczesnego. Współpracuje z Państwowym Policealnym Studium Wokalno-Baletowym w Gliwicach oraz z Gliwickim Teatrem Muzycznym. Obecnie prowadzi zajęcia stepowania w Studio Baletowym TERPSYCHORA w Katowicach (była Prywatna Artystyczna Szkoła Baletowa) i w Miejskim Domu Kultury „Koszutka” w Katowicach, gdzie jest kierownikiem i choreografem grup stepujących „Tap Dance Katowice”, „Tap Dance Junior” i „Tap Dance Club”. Efektem pracy są nagrody i tytuły przyznawane grupom na konkursach tanecznych (m.in.: finał DANCE WORLD CUP 2014 i 2015).
Jest pomysłodawczynią i organizatorem „Święta Stepowania” – jedynej corocznej imprezy, promującej step amerykański na Śląsku i w Polsce.
 
Foto: Artur Wacławek

W ramach Dni Kultury Chorwackiej, organizowanych przez Instytut Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Śląskiego, zapraszamy serdecznie na spektakl zespołu Bastien Moskwa-Pietuszki W. Jerofiejewa oraz wieczór poezji chorwackiej.






Nową inscenizację Moskwy–Pietuszki w wykonaniu Grupy Teatralnej Bastien (Kazališna družina Bastein) wystawiono 5 grudnia 2014 roku przed wypełnioną po brzegi widownią Teatru na Trešnjevce (Teatar na Trešnjevci; TNT). Muzykę do sztuki w reżyserii i adaptacji Jasmina Novljakovicia skomponował Igor D. Savin, zaś w rolę Wieni wcielił się producent spektaklu - Ljubo Zečević. Podczas 75-minutowego przedstawienia, opartego na kunsztownym poemacie Jerofiejewa, Ljubo Zečević zabiera widzów w metaforyczną podróż, snując opowieść o życiu, miłości, przyjaźni i kłótniach, o szczęściu i jego braku, o nieprzystawaniu do życia w systemach politycznych i instytucjonalnych.

Adaptacja Jasmina Novljakovicia odkrywa w oryginalnym tekście strawestowany schemat powieści Kafki. Alkohol, tak jak niepojęty w swej istocie, tajemniczy proces z powieści Kafki, chwyta bohatera w swoje szpony, odseparowuje od społeczeństwa i wyniszcza, stając się jedyną treścią i sensem życia... Twórcy spektaklu – Ljubo Zečević i Jasmin Novljaković – mogli, rzecz jasna, zaproponować widzom przystępniejszą interpretację, wszakże dramat Jerofiejewa jest wystarczająco bogaty w elementy humorystyczne, co pozwoliłoby wprowadzić do inscenizacji gagi i wyeksponować komizm. Jednak taka adaptacja (z pewnością przystępniejsza dla mniej obytej publiczności) oznaczałaby rezygnację z trudniejszej, lecz w gruncie rzeczy prawdziwszej drogi. (Ludwig Lujo Bauer, literat).
„Arcydzieło, w którym Wienia albo Wieniczka, jak szczebiocze narrator z uprzywilejowanej pozycji autora, nie faluje między niezgłębionymi sferami ducha, lecz wlecze się po „dnie życia“, podróżując także w wymiarze metaforycznym, pogrążony w alkoholowym szaleństwie, przez współczesną literaturę rosyjską i światową” (Irena Lukšić).
Pomysł na fabułę tego poematu zrodził się w okresie, w którym Jerofiejew pracował przy układaniu kabli w Szeremetiewie w 1969 roku. Każdy rozdział przedstawia trasę między kolejnymi stacjami na drodze z Moskwy do Pietuszek. Jednak to, dokąd Wienia tak naprawdę wyruszył, najlepiej opisują pierwsze zdania przedostatniego rozdziału powieści: Jeśli masz ochotę iść w lewo, Wieniczko, to idź. A jeśli chcesz iść w prawo, idź w prawo. Wszystko jedno, dokąd. Najlepiej więc idź przed siebie, dokąd cię oczy poniosą...
Wieniczka był marzycielem. Pijanym marzycielem. Jednym z tych, którzy zaharowywali się podróżując po rosyjskiej prowincji i pisali bezkompromisowo, bez chęci przypodobania się komukolwiek. W tej powieści–poemacie Wieniczka wyrusza z Dworca Kurskiego w Moskwie do dworca Pietuszki w odwiedziny do ukochanej. Po drodze wylicza i wypija prawie wszystkie rodzaje wódki, piwa i wina. I ostatecznie do Pietuszek nigdy nie dociera. A rozmawiał Wienia z wagonowymi aniołami, które śpiewając unosiły się w powietrzu wokół jego rozczochranej głowy. Barchatne piwo lało się strumieniami, zmieniali się pasażerowie, światła dworców i mrugnięcia oka Wienii, a ten nijak nie mógł się dostać do Pietuszek, tak jak przez całe życie, bez powodzenia, próbował zobaczyć Kreml.

W roli Wieni – Ljubo Zečević

Reżyseria i adaptacja – Jasmin Novljaković
Muzyka – Igor D. Savin
Produkcja – Grupa Teatralna Bastien (Kazališna družina Bastien), Zagrzeb

https://www.youtube.com/watch?v=JMS2WFZZ53A&feature=youtu.be

Spektakl został objęty patronatem Jej Ekscelencji Ambasador Republiki Chorwacji dr Andrei Bekić, Konsula Honorowego Republiki Chorwacji Pawła Włodarczyka oraz JM Rektora Uniwersytetu Śląskiego prof. zw. dra hab. Wiesława Banysia.





Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, Wydział Aktorski we Wrocławiu. W Teatrze Polskim we Wrocławiu od 1.09.1984, w którym zagrał m.in. następujace role:
Willi, Niemcy L. Kruczkowskiego, reż. H. Adamek, 1984
Marek, Brudne czyny wg M. Hłaski, reż. E. Markowska, 1989
Ławnik; Mieszkaniec Kijowa; Czekista; Uczestnik procesji; Aptekarz Dreckenkopf; Reżyser Kummel; Chasyd, Burzliwe życie Lejzorka Rojtszwańca wg I. Erenburga, reż. J. Szurmiej, 1990
Venticelli, Amadeus P. Shaffera, reż. W. Adamczyk, 1991
Śmigalski, Zemsta A. Fredry, reż. A. Makowiecki, 1991
Hrabia Szarm, Operetka W. Gombrowicza, reż. K. Zaleski, 1992
Ksiądz Józef Suryn, Matka Joanna od Aniołów wg J. Iwaszkiewicza, reż. F. Falk, 1993
Brat Jan, Romeo i Julia W. Shakespeare'a, reż. T. Bradecki, 1994
Herold, Kasia z Heilbronnu H. von Kleista, reż. J. Jarocki, 1994 [również realizacja TV]
Siemion Miedwiedienko, Mewa A. Czechowa, reż. M. Fiedor, 1995
Jimmy, Opera za trzy grosze B. Brechta i K. Weilla, reż. M. Englert, 1996
Komendant obozu dla internowanych, Historia PRL wg Mrożka, reż. J. Jarocki, 1998 [również realizacja TV]
Doktor Kranich, Doktor Faustus wg T. Manna, reż. Das Gemüse [G. Jarzyna], 1999
Baron Samedi, Przygody Hucka Finna R. Kołakowskiego, reż. J. Szurmiej, 2001
Gotfryd, Przypadek Klary D. Loher, reż. P. Miśkiewicz, 2001 [transmisja w TVP Kultura]
Rycerz Czarny, Wesele S. Wyspiańskiego, reż. M. Grabowski, 2002
Brat Felix, Od dziś będziemy dobrzy P. Sali, reż. Ł. Kos, EuroDrama 2002
Połączenie nerwowe, Bajka o sercu ze strychu M. Kowalewskiego, reż. M. Kowalewski, 2004
Sternik, Zdarzenia na brygu Banbury wg W. Gombrowicza, reż. U. Kijak, 2004
Syn, Chiny M. Reczka, reż. K. Rekowski, 2005
Kaska, Juliusz Cezar W. Shakespeare'a, reż. R. Brzyk, 2007
Arnholm, Pani z morza H. Ibsena, reż. P. Chołodziński, 2010
Ikona, Tęczowa Trybuna 2012 P. Demirskiego, reż. M. Strzępka, 2011 (Grand Prix, X Festiwal Prapremier w Bydgoszczy, 2011; nagroda za najlepsze przedstawienie i nagroda dla najlepszego zespołu aktorskiego, IV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia w Krakowie, 2011)
Postać, Czy pan to będzie czytał na stałe? M. Sadochy i M. Kmiecika, reż. M. Kmiecik, 2012
Everett True; Pan Darek, Courtney Love P. Demirskiego, reż. M. Strzępka, 2012

Role w innych teatrach m.in.
Aktor, Hamlet W. Shakespeare'a, Staatsschauspiel Dresden, reż. M. Simon, 2006 [koprodukcja z Teatrem Polskim we Wrocławiu]
Profesor, Szajba na troopie, czyli historia pewnego nerwowego popołudnia w Pasażu Pokoyhof M. Matyszczak i M.J. Zielińskiego, Teatrakcja, reż. A. Skowrońska, 2014 w Klubokawiarni Szajba we Wrocławiu
Role w Teatrze Telewizji m.in.
Herkules i stajnia Augiasza; Aktor; Życie Galileusza; Czarny obelisk; Kartoteka rozrzucona; Przemiana 1999.
Role w filmach i serialach m.in. W zawieszeniu; Cienie; Konsul; Powrót wabiszczura; Życie jak poker; Fala zbrodni; Bulionerzy; Zwerbowana miłość; Głęboka woda; Głęboka woda. Sezon 2.
Jest współtwórcą Radiowego Teatru Sensacji; zajmował się również reżyserią dubbingu.

W Teatrze Rozrywki gra gościnnie w spektaklach:
– Położnice szpitala św. Zofii P. Demirskiego (Mąż 2),
– Rękopis znaleziony w Saragossie J. Potockiego (Ojciec Alfonsa / Hrabia de Pena Velez).

 

25 czerwca minie druga rocznica śmierci tego wybitnego aktora Teatru Rozrywki (i paru innych scen), reżysera i pedagoga. Do dziś wielu z nas nie zdołało otrząsnąć się po tej stracie. Nasz dwugodzinny koncert ma nam w tym pomóc. Wystąpią zaprzyjaźnieni z Jacentym Jędrusikiem artyści, m.in.: Wioletta Białk, Jarosław Czarnecki, Barbara Ducka, Kamil Franczak, Jacek Gros, Dominik Koralewski, Emilia Majcherczyk, Wioleta Malchar, Izabella Malik, Anna Ratajczyk, Wojciech Stolorz, Alona SzostakMarta TadlaDagmara Żuchnicka.

Zaprezentujemy także książkę Jolanty Król, zatytułowaną „Dobrym aktorem można być wszędzie, czyli subiektywny portret Jacentego Jędrusika”. Porozmawiamy z Autorką i kilkoma innymi gośćmi, którzy opowiedzieli w tej książce o doświadczeniu, jakim była dla nich praca (i życie) z Jacentym.

Choreograf Henryk Konwiński: „Praca z nim zawsze była niezwykłą radością. To było porozumienie dusz; czasem wystarczyło tylko słowo, czasem mała wskazówka, która uruchamiała cały ciąg zachowań, gestów i ruchu, zgodnych z moją intencją. Doskonale się rozumieliśmy. Z dobrym aktorem, a takim był Jacenty, zawsze pracuję z radością. Choć, muszę przyznać, że w Teatrze Śląskim nie zawsze bywał trafnie obsadzany, w przeciwieństwie do Teatru Rozrywki, gdzie reżyserzy właściwie za każdym razem trafiali w punkt” (fragment książki).