20. WAKACYJNY PRZEGLĄD PRZEDSTAWIEŃ

Agata Duda-Gracz
PO BURZY
gościnnie Teatr Capitol z Wrocławia
 
UWAGA! Spektakl tylko dla widzów dorosłych.
Podczas spektaklu aktorzy palą papierosy.
 
Do realizacji autorskiego spektaklu opartego o szekspirowskie motywy z Burzy zaproszona została jedna z najciekawszych twórczyń teatralnych, Agata Duda-Gracz. To nie jest zwykła adaptacja, a kolejny szekspirowski apokryf reżyserki, moralitet o umieraniu człowieka w człowieku, o samotności i niespełnieniu.
 
Rzecz o tym, jak pozornie niewiele znaczące decyzje stają się pasmem błędów życiowych, prowadzących do głębokiej frustracji i nienawiści wobec najbliższych. O tym, jak – i dlaczego – zabijamy w sobie magię, radość i akceptację życia.
 
(…) Duda-Gracz jest reżyserką wyjątkową - jak nikt inny potrafi uwieść aktorów, sprawić, że ufają jej całkowicie. Nie ma w tym krztyny manipulacji - jest bezgraniczne oddanie pracy i szacunek dla tych wszystkich, którzy tworzą z nią teatr. Tu nie można mieć wątpliwości - ona ich wszystkich kocha, kocha też postaci, które dzięki nim udało się jej na scenie wykreować.
(Magda Piekarska, Wyborcza.pl)
 
(…) Agata Duda-Gracz napisała całą Burzę od nowa, po swojemu, kontynuując swoisty dialog nie tyle może z Szekspirem, co raczej ze swoim genialnym tatą, Jerzym Dudą-Graczem. Podobnie jak tata, reżyserka stawia współczesnym Polakom gorzką diagnozę. Prospero to Hamlet Polny ze sławnego obrazu Dudy-Gracza, otyły i podstarzały mężczyzna w podkoszulku i pasiastych spodniach od piżamy. Siedzi na zużytej kanapie, na środku łąki, z boku leży czaszka, u stóp walają się główki kapusty, daleko w tle bieleją wiejskie domy. Na obrazie Hamlet Polny przystroił głowę w czapkę krakowiaka z piórkiem. W spektaklu nie ma już tej czapki. Prawie wyłysiał. Został mu tylko brudny podkoszulek i spodnie od piżamy. Siedzi zgorzkniały na czerwonej kanapie przed telewizorem w pokoju z meblościanką i gapi się na nas, kiedy wchodzimy na widownię i próbujemy znaleźć swoje miejsce.
(Mirosław Kocur, teatralny.pl)
 
scenariusz, reżyseria, scenografia, kostiumy: Agata Duda-Gracz
muzyka: Jakub Ostaszewski
choreografia: Tomasz Wesołowski
reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk
 
OBSADA:
PROSPERO: Zbigniew Ruciński / Feliks Szajnert
STEFANIA ALBO ŻONA PROSPERA: Helena Sujecka
MIRANDA: Justyna Szafran
ARIEL: Ewelina Adamska-Porczyk
KALIBAN-ONA: Emose Uhunmwangho
KALIBAN-ON: Cezary Studniak
KSIĄŻĘ FERDYNAND: Sylwester Piechura / Artur Caturian 
TELEWIZOR: Bartosz Picher
PAN OD MUZYKI: Tomasz Leszczyński
CHUJ-GWIAZDA: Mikołaj Woubishet
TZW. WSZYSCY: Maciej Maciejewski 
ENTUZJASTKA PIEŚNI POLSKICH: Janina Garbińska-Budzińska
 
czas trwania: 120 minut bez przerwy

STUDIA NAGOŚCI. MENU

spektakl gościnny - United Cowboys (Holandia)
 
United Cowboys to międzynarodowy kolektyw artystyczny, istniejący od 25 lat, pracujący pod okiem artysty wizualnego Maartena van der Puta i choreografki Pauline Roelants. United Cowboys tworzy multidyscyplinarne przedstawienia na pograniczu tańca, muzyki, performance, wideo i instalacji. Twórcy grupy zachęcają performerów do ryzyka artystycznego, kwestionują teatralne konwencje i rozciągają ich granice. Przedstawienia United Cowboys to bezkompromisowe poszukiwanie prawdy o człowieku. Artyści rzucają wyzwanie odbiorcom poprzez balansowanie na cienkiej granicy między wolnością artystyczną a ekshibicjonizmem.
 
Studia nagości. Menu to seria kilkunastu niezależnych, krótkich spektakli tanecznych, które łączy motyw kobiecej nagości. Każda prezentacja spektaklu to unikatowy, jednorazowy wybór kilku z przedstawień, ułożonych w nową, osobną dramaturgiczną całość. Menu przygotowane dla naszego festiwalu składa się z czterech spektakli solowych: Szkło, Cykl Kto: 1, Cykl Kto: 3 oraz Czy jestem duża?”.

pomysł i reżyseria: Maarten van der Put
muzyka: Ralph Timmermans
współpraca choreograficzna: Pauline Roelants

Bilety w cenie 35 zł.

 
foto: Maarten van der Put
Scenograf, kostiumograf, reżyser filmów animowanych oraz realizator projekcji multimedialnych.
 
Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na kierunku scenografia. Od 2017 roku studentka specjalizacji Film Animowany i Efekty Specjalne Wydziału Operatorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.
W trakcie studiów autorka oraz realizatorka wielu projektów scenografii, kostiumów oraz lalek we wrocławskiej PWST, m.in.:
Mały Książę Odnaleziony, reż. Krzysztof Grębski,
Skarby Króla Biskalara, reż. Bartosz Kurowski,
Kryzysy albo historia miłosna, reż. Klaudia Cygoń, Paweł Majchrowski,
Wpadła bomba do piwnicy, reż. Ilona Lewandowska, Paweł Janyst.
 
W 2016 roku obroniła dyplom w Pracowni Projektowania Scenografii Teatralnej pod opieką prof. Elżbiety Wernio. Tematem pracy było opracowanie projektowe oraz realizacja scenografii i kostiumów do spektaklu dyplomowego studentów Wydziału Aktorskiego PWST „Biesy” w reżyserii Karoliny Kirsz. Praca brała udział w wystawie Wymiary Scenografii podczas 4. Festiwalu Nowej Scenografii w Muzeum Śląskim w Katowicach.
 
Adrianna Matwiejczuk realizuje również projekty filmowe, zarówno jako scenograf jak i kostiumograf.

Foto: Artur Wacławek


MR. CARMEN

spektakl gościnny - Teatr Akhe (Rosja)

Teatr Inżynieryjny Akhe to jeden z najważniejszych i najoryginalniejszych teatrów eksperymentalnych Rosji, założony
w 1989 roku w Sankt Petersburgu przez dwóch artystów plastyków: Maksima Isaeva
i Pavla Semchenko.

Niemal od razu Akhe zostało uznane za objawienie teatralne w Rosji i poza jej granicami, występując na wielu festiwalach teatralnych na świecie i zdobywając wiele prestiżowych nagród. Twórcy Akhe określają go jako teatr optyczny lub rosyjski teatr inżynieryjny. Aktorzy „używają” w spektaklach przestrzeni, światła i dźwięku, stając się ich „operatorami”. Akhe zastępuje tradycyjną dramaturgię logiką następujących po sobie obrazów i sytuacji, próby do spektaklu autoperformacją na żywo, psychologię postaci – elementarnymi prawami fizyki.

Mr. Carmen to przekorna, awangardowa reinterpretacja noweli „Carmen” Prospera Mérimée, na podstawie której Georges Bizet stworzył swoją słynną operę. Spektakl zrealizowany jest w formie pojedynku. Bohater spektaklu spotyka swoje alter ego z opowieści Mérimée i mierzy się z nim. Fikcja miesza się z rzeczywistością, iluzja z prawdą. Akcja spektaklu rozgrywa się w całości na zamkniętej, ograniczonej cienką linią przestrzeni (arenie), za którą czai się śmierć.

  


reżyseria: Yana Toumina

udział w spektaklu i scenografia: Maxim Isaev i Pavel Semchenko

muzyka: Vyacheslav Gaivoronsky i Andrey Sizintsev

światło: Vadim Gololobov / George Galkin

dźwięk: Denis Krivtsov


Bilety w cenie 35 zł.

Muzyk, performer, łączący akustykę z elektroniką. Sam o sobie mówi: „Kontrabasista, kompozytor, dźwiękowy chuligan. (…) Inspirują mnie ludzie, sytuacje, miejsca, kolory, zapachy i inne rzeczy związane z moim życiem. Mnóstwo melodii i struktur muzycznych przechodzi w moim umyśle dość szybko... Niektóre utwory inspirowane są dźwiękami miasta; inne są związane z miejscami i ludźmi.”
 
Interesuje się szeroko pojętą muzyką. Swoje dźwięki składa w całość bazując na wrażeniach emocjonalnych i pulsie. Łącząc akustykę z elektroniką, wciąż poszukuje nowego brzmienia.
Współtworzy głownie projekty autorskie (3FoNIA, Modular String Trio, Gabinet Masażu Ucha Wewnętrznego, Jachna/Mazurkiewicz/Buhl, Mikołaj Trzaska/Jacek Mazurkiewicz).
 
Zajmuje się udźwiękowieniem, komponowaniem i produkcją muzyki do filmów i spektakli teatralnych. Prowadzi autorskie warsztaty dźwiękowe i muzyczne. Jego ostatnia aktywnością jest praca w kierunku wykorzystania prądu z roślin do celów muzycznych w laboratorium UMCS w Lublinie.
 
Współpracował z wieloma polskimi i zagranicznymi artystami, takimi jak: Daniel Levin, Rob Brown, Giridhar Udupa, Mikołaj Trzaska, Andrzej Przybielski, Patryk Zakrocki, Tomasz Dąbrowski, Andrew Drury, Michael Zerang, Pulsarus, Słoma, Jacek Kleyff, Stanisław Soyka, Warsaw Improvisers Orchestra.
 
Jacek Mazurkiewicz jest kompozytorem muzyki do spektakli:
– Koziołek Matołek K. Makuszyńskiego i M. Walentynowicza w Teatrze na Woli im. T. Łomnickiego w Warszawie (2011),
Serce Sióstr w Teatrze Tańca Inoj (2014),
Wspomnienia Aurelii w Grotest Matu Theatre (2015),
– One same K. Kirsz w Teatrze Żydowskim w Warszawie (2015),
Ulotny K. Kirsz (2015),
Joanna.Johanna.Johanan w Teatrze Małe Mi (2017),
– Skrzywienie kręgosłupa I. Lausund w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu (2017).

Foto: Artur Wacławek