Impreza zamknięta – wynajem sceny.

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. S. Batorego w Chorzowie (1977) i kulturoznawstwa ze specjalnością teatrologiczną na Uniwersytecie Śląskim (1981), doktor nauk humanistycznych (2012). W czasie studiów animator życia artystycznego na Górnym Śląsku, m.in. współorganizator ogólnopolskich meetingów poetyckich w Regionalnym Ośrodku Studenckim „Kocynder” w Chorzowie. Debiut w almanachu „Studenckie grupy i kluby poetyckie” (1979).

Dziennikarz Redakcji Widowisk Teatralnych Telewizji Katowice (1981-1982), nauczyciel języka polskiego (w stanie wojennym). Etatowy krytyk i publicysta katowickich gazet i czasopism: obu edycji tygodnika „Tak i Nie”, kwartalnika „Tak i Nie – Śląsk”, „Dziennika Śląskiego”, „Dziennika Zachodniego” (1985-2004), kierownik działu kultury miesięcznika „Śląsk” (1995-2010), członek Rady Redakcyjnej kwartalnika „Fabryka Silesia” (od 2012) i jego redaktor naczelny (od czerwca 2015). Kierownik literacki Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach (1988-1991). Wykładowca m.in. Wyższej Szkoły Umiejętności Społecznych w Poznaniu, Wydziału Zamiejscowego w Katowicach (2006-2011) i Uniwersytetu Śląskiego (od 2015).

Artykuły publicystyczne, eseje, reportaże, felietony, wywiady, recenzje teatralne i literackie oraz wiersze zamieścił w dziesiątkach tytułów, m.in. „Tygodniku Powszechnym”, „Kulturze” paryskiej i „Gazecie Wyborczej”. Publikacje w Niemczech, Czechach, Rumunii i na Węgrzech oraz w licznych książkach zbiorowych. Wydał m.in.: „Powtórka z polskiego” (1986), „Dowód osobisty” (1990), „Ten przeklęty Śląsk” (1996), „Jak hanys z gorolem. Rozważania o Górnym Śląsku” (1999), „Ślad” (2001), „Marcel Kochańczyk. 17 lat z Teatrem Rozrywki” (2010). „Stanisław Bieniasz. Śląski los” (2011), „Stąd do Broadwayu. Historia Teatru Rozrywki” (2011). Opracował krytyczną edycję dzieł Stanisława Bieniasza: „»Stary portfel« i inne utwory dramatyczne” (2003) oraz „»Górny Śląsk – świat najmniejszy«. Szkice – publicystyka – proza” (2004).

Współautor (z Wojciechem Sarnowiczem) filmów dokumentalnych: „Końca wojny nie było” (1999) i „Śląsk według Bieniasza” (2011).

W Teatrze Rozrywki twórca cyklu paneli dyskusyjnych, spotkań autorskich, debat historycznych i prezentacji artystycznych, organizowanych pod hasłem „Górny Śląsk – świat najmniejszy” (od 2005).

WAŻNIEJSZE NAGRODY:

– Nagroda Polskiej Akademii Nauk za prace poświęcone teatrowi studenckiemu (1981),
– Nagroda PROBUS – „dla najlepszego dziennikarza regionu Górnego Śląska” (1997),
– Nagroda Prezydenta Miasta Bytom w Dziedzinie Kultury (2000),
– Nagroda im. Wojciecha Korfantego (2001),
– Nagroda Prezydenta Miasta Katowice w Dziedzinie Kultury (2005),
– Nagroda Diecezji Katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego „Śląski Szmaragd” (2005),
– Srebrny Krzyż Zasługi (2005),
– Chłopiec z łabędziem – Nagroda Prezydenta Chorzowa w dziedzinie kultury (2008),
– Nagroda im. ks. Augustina Weltzla „Górnośląski Tacyt” (2008),
– Medal im. Mariana Mikuty „Zasłużonemu dla kultury teatralnej” (2010).
– Bytomianin Roku 2014 (2015).


Foto: Tomasz Zakrzewski
Aktor, reżyser teatralny, muzyk, artysta kabaretowy. Absolwent Państwowego Liceum Muzycznego oraz Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie (Wydziały Zamiejscowe we Wrocławiu). Był aktorem katowickiego Teatru GART (1990-1998) i wrocławskiego Teatru FRANT (1999-2002); współpracował też z wrocławskim Teatrem Polskim (John Wild w Przygodach Hucka Finna R. Kołakowskiego). W latach 2002-2005 był aktorem Teatru Lalki, Maski i Aktora GROTESKA w Krakowie (Królewicz/Posłaniec w Śpiącej królewnie B. Pejcz,Gajowy w Czerwonym kapturku J. Brzechwy i Gil w Paradach J. Potockiego). W Teatrze Konsekwentnym w Warszawie zagrał w Kochankach z sąsiedztwa A. Sejnuka (Mark), w spektaklu [JA]3 czyli dwa do jednego T. Jachimka(Serce) oraz w Zaklętych rewirach H. Worcella (Ugor). Od roku 2011 gra w Teatrze Muzycznym ROMA w Warszawie w spektaklu Aladyn, jr. A. Menkena (Jago, papuga Dżafara).
Jerzy Jan Połoński ma w dorobku role w filmach fabularnych (Kapral Plewako w Tajemnicy Westerplatte w reż. B. Chochlewa oraz Henryk Pszczółkowski „Myśliwiec” w obrazie Historia „Roja”, czyli w ziemi lepiej słychać w reż. J. Zalewskiego), a także w serialach telewizyjnych, takich jak: Niania (Sprzedawca w kwiaciarni), M jak Miłość (Witek, mąż Dominiki), 39 i pół (reżyser), Agentki (Jasiek Miedziany), Klan (Taksówkarz), Na Wspólnej (Fotoreporter Marek), Usta usta (Łukasz), Czas honoru (Adiutant gubernatora Fischera), Ojciec Mateusz (Posterunkowy Jaszczuk), Hotel 52 (Grzegorz Brudziński) i Pierwsza miłość (Piwoński).
Jako reżyser, współpracował z następującymi scenami:
Teatrem Dzieci Zagłębia w Będzinie (Kopciuszek D. Stępień),
Teatrem im. H. Ch. Andersena w Lublinie (Kopciuszek D. Stępień, Przecinek i kropka N. Usenko, Przygody Pszczółki Mai W. Bonselsa),
Teatrem Lalki i Aktora w Wałbrzychu (Jaś i Małgosia D. Stępień, Przecinek i kropka N. Usenko, Czerwony kapturek J. i W. Grimmów),
Teatrem Powszechnym w Łodzi (39 stopni J. Buchana, Weekend na wsi M. Camolettiego),
Miejskim Teatrem Miniatura w Gdańsku (Piotruś Pan J. M. Barriego, Alicja w Krainie Czarów D. Czajkowskiego),
Teatrem Muzycznym im. D. Baduszkowej w Gdyni (39 stopni J. Buchana – wspólnie z Jarosławem Stańkiem)
oraz Teatrem Capitol w Warszawie (Piotruś Pan J. M. Barriego). W tym teatrze zaprojektował też scenografię do Jasia i Małgosi D. Stępień.
W latach 2002-2012 wyreżyserował na Festiwalach Artystycznej Młodzieży Akademickiej FAMA w Świnoujściu kilka koncertów, poświęconych twórczości m.in. Łucji Prus, Kazika Staszewskiego, Andrzeja Zauchy, zespołu Maanam, Silnej Grupy pod Wezwaniem i in.
Jerzy Jan Połoński zajmuje się również twórczością kabaretową. Przez cztery sezony związany był z krakowską Formacją Chatelet. Od roku 2004 współpracuje z programami kabaretowymi i rozrywkowymi, realizowanymi przez TVP2 i TVN. Jest założycielem i twórcą teatro-kabaretu pod nazwą Grupa Inicjatyw Teatralnych.
 
W Teatrze Rozrywki wyreżyserował:
Chryzostoma Bulwiecia podróż do Ciemnogrodu K. I. Gałczyńskiego,
Złanocki, czyli bajki dla potłuczonych do tekstów kabaretu Potem.
 
NAGRODY:
Laureat XXII Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2001),
Grand Prix II Ogólnopolskiego Festiwalu Interpretacji Piosenki Aktorskiej w Bydgoszczy (2001),
Grand Prix Festiwalu Artystycznej Młodzieży Akademickiej FAMA w Świnoujściu (2002, 2003),
Nagroda dla najbardziej obiecującego aktora młodego pokolenia Nos Teatralny – Wrocław (2001),
Nagroda dziennikarzy i miesięcznika Nowy Pompon oraz Nagroda Publiczności na XX Przeglądzie Kabaretów PaKA w Krakowie (2005),
Nagroda za najlepszą interpretację aktorską piosenki kabaretowej na II Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Kabaretowej O.B.O.R.A. w Poznaniu (2005).

Foto: Tomasz Zakrzewski
Reżyser. Studiowała na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. Debiutowała Polaroidami Marka Ravenhilla na Scenie Polskiej Těšínskégo Divadla w Czeskim Cieszynie (2004). Kolejne jej przedstawienia to: Z twarzą przy ścianie A. Bednarskiej (Teatr Polski w Bydgoszczy), Szeks show presents Yorick, czyli spowiedź błaznawg W. Szekspira (Teatr Wybrzeże w Gdańsku), Honor samuraja A. Rappa (Teatr Jeleniogórski im. C. K. Norwida), Prezydentki W. Schwaba (Scena Otwarta Těšínskégo Divadla w Czeskim Cieszynie).

Od roku 2006 tworzy duet realizatorski wraz z Pawłem Demirskim i reżyseruje jego dramaty. Kolejno były to: Dziady. Ekshumacja, bulwarówka polityczna Był sobie POLAK POLAK POLAK i diabeł czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte, Śmierć podatnika, czyli demokracja musi odejść, bo jak nie, to wycofuję moje oszczędności, Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty, After Czechow: Wujaszek Wania, Opera gospodarcza dla ładnych pań i zamożnych panów, Sztuka dla dziecka, Niech żyje wojna!!!, Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej, Położnice szpitala św. Zofii, Tęczowa Trybuna 2012, O dobru, Firma, Courtney Love, Bitwa warszawska 1920, W imię Jakuba S., Bierzcie i jedzcie oraz Klątwa.

Monika Strzępka jest jednym z założycieli Forum Obywatelskiego Teatru Współczesnego (listopad 2009). Od października 2010 roku razem z Pawłem Demirskim pisze felietony na stronę internetową „Krytyki Politycznej”.

W Teatrze Rozrywki wyreżyserowała Położnice szpitala św. Zofii oraz Bierzcie i jedzcie.

WAŻNIEJSZE NAGRODY PAWŁA DEMIRSKIEGO I MONIKI STRZĘPKI (bez nagród dla aktorów grających w ich spektaklach):

– Był sobie POLAK POLAK POLAK i diabeł czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte – nagroda za najlepszy tekst premierowy na 6. Międzynarodowym Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2007); nagroda Marszałka województwa dolnośląskiego dla najlepszego przedstawienia w teatrach Dolnego Śląska w 2007 roku (2008), Nagroda „za groteskowe i dotkliwie prawdziwe odbicie naszej rzeczywistości” na 11. Ogólnopolskim Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie, I nagroda w plebiscycie publiczności na 36. Jeleniogórskich Spotkaniach Teatralnych;

– Niech żyje wojna!!! – nagroda Marszałka województwa zachodniopomorskiego „za twórczą odwagę zaatakowania mitu” na 45. Przeglądzie Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie (2010); nagroda główna i nagroda dziennikarzy na 5. Międzynarodowym Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@port w Gdyni (2010);

– Paszport „Polityki” za rok 2010 w kategorii Teatr (razem z Moniką Strzępką) za „konsekwentnie rozwijany projekt teatru krytycznego; za odwagę mówienia więcej i ostrzej, niż chcielibyśmy usłyszeć; za żywiołową teatralność, łamiącą bariery «dobrego smaku» na rzecz «dobrego myślenia»”;

– Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej – Grand Prix na 3. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie (2010); nagroda dla twórców i realizatorów spektaklu na 17. Ogólnopolskim Konkursie na wystawienie polskiej sztuki współczesnej (2011); nagroda za reżyserię na 9. Międzynarodowym Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2010); nagroda za reżyserię na 10. Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu (2010);

– Tęczowa Trybuna 2012 – nagroda za najlepszy tekst na 17. Ogólnopolskim Konkursie na wystawienie polskiej sztuki współczesnej (2011);

– Położnice szpitala św. Zofiinagroda za oryginalne wykorzystanie formy musicalowej dla przekazania ważnych społecznie treści w spektaklu na 11. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2012); nagroda publiczności i dwa mieszki od jurorów dla Moniki Strzępki na 14. Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE 2012;

W imię Jakuba S. – Nagroda Główna oraz Nagroda „Gazety Wyborczej” za „najbardziej wnikliwe rozpoznanie rzeczywistości” na 7. Festiwalu Polskich Sztuk współczesnych R@port, Wdecha 2011 w kategorii WYDARZENIE – Strzępka i Demirski w Warszawie.

Foto: Tomasz Zakrzewski

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. W latach 1980-2003 prowadził wspólnie z Katarzyną Deszcz undergroundowy Teatr Mandala, w którym zrealizował kilkadziesiąt projektów artystycznych z różnych dziedzin sztuki pokrewnych teatrowi, pokazywanych na wielu festiwalach teatralnych i performerskich w 35 krajach świata.
W roku 1986 rozpoczął stałą współpracę z kilkunastoma europejskimi centrami teatralnymi, w których prowadził zajęcia warsztatowe w oparciu o eksperymentalne metody i techniki aktorskie, wypracowane w Mandali.
W latach 90. rozpoczął współpracę z kilkoma uczelniami artystycznymi, m. in. Dartington College of Arts w Devon (Wielka Brytania) i Academia de Musica & des Artes Espectaculo w Porto (Portugalia), realizując autorskie projekty i kierując pracami semestralnymi w zakresie sztuki aktorskiej i wykorzystywania multimediów w spektaklu teatralnym.
W latach 1997-99 był członkiem Akademii Teatralnej przy Radzie Europy (L’Academie Europeenne des Arts du Geste du Conceil d’Europe).
W teatrze repertuarowym zadebiutował w 1997 roku. Od tego czasu współpracował z teatrami Krakowa, Radomia, Bydgoszczy, Olsztyna, Gliwic, Częstochowy, Cieszyna, Tarnowa, Jeleniej Góry, Sosnowca, Poznania, Bielska-Białej, Katowic i Zabrza.
Ostatnie realizacje, to reżyseria i scenografia spektakli: Oleanna D. Mameta w krakowskim Teatrze Ludowym, Ballada uliczna T. Opoki w Teatrze Powszechnym w Radomiu, Piękność dnia I. Kusiak, Pippi Pończoszanka A. Lindgren oraz Awantura w Chioggi C. Goldoniego – wszystkie w Tesinskim Divadle w Cieszynie, skrzynk@pandory B.V.Zandta i J. Milmore w Teatrze Nowym w Zabrzu, reżyseria spektkalu Lataj z Krystyną w stołecznym Och-Teatrze i Majakowski // Reaktywacja w radomskim Teatrze Powszechnym, a także projekty scenografii do spektakli: Porcja Coughlan M. Carr w Tesinskim Divadle w Cieszynie, Jednoręki ze Spokane M. McDonagha w Teatrze Powszechnym w Radomiu, Gorace lato w Oklahomie T. Letts oraz Matki P. Rowickiego – obydwa w Teatrze Nowym w Zabrzu, a także Moja Abba T. Mana w Teatrze Śląskim im. S. Wyspiańskiego w Katowicach.
Poza teatrami w kraju, reżyserował m.in. w Chorwacji, Japonii, Niemczech, Anglii, Irlandii, Szkocji, USA, Turcji, Ukrainie, Norwegii, Portugalii, Kanadzie oraz Rosji.
Obecnie, poza reżyserią i scenografią na scenach repertuarowych w Polsce i za granicą, zajmuje się współpracą z tancerzami oraz muzykami w ramach projektów podejmowanych przez formację a&a&a & herrkopf.
 
W Teatrze Rozrywki wyreżyserował kameralne przedstawienie, oparte na sonetach Szekspira pt. Dwa ukochania.
 
NAGRODY I WYRÓŻNIENIA:
2001 – wyróżnienie Jury w kategorii ryzyka za pomysł spektaklu Pomiędzy (Teatr Mandala) na I Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu,
2004/2005 – nagroda miesięcznika „Śląsk” im. S. Bieniasza na 4. Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu, Grand Prix na 8. Ogólnopolskim Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie, nagroda za wysokiej próby poczucie humoru scenicznego na 3. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, nagroda za pomysł, reżyserię i scenografię na Przeglądzie Teatrów Małych Form „Kontrapunkt” w Szczecinie – wszystkie za przedstawienie Skrzyneczka bez pudła wg W. Dymnego,
2005 – nagroda Prezydenta miasta Częstochowa za całokształt twórczości, ze szczególnym uwzględnieniem przedstawienia Skrzyneczka bez pudła,
2006 – Nagroda Publiczności na 10. Ogólnopolskim Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie dla spektaklu Nie wszyscy złodzieje przychodzą kraść,
2006 wyróżnienie za adaptację sceniczną opowiadania Wiesława Dymnego Skrzyneczka bez pudła na I Ogólnopolskim konkursie na teatralną inscenizację dawnych dzieł literatury europejskiej w Warszawie, Nagroda artystyczna ZŁOTA MASKA ze scenografię do przedstawienia Opowieści Gragantuiczne, nagroda „za niekonwencjonalną narrację i twórczą współpracę z reżyserem teatralnym” za spektakl B&B na Międzynarodowych Prezentacjach Współczesnych Form Tanecznych w Kaliszu.
 
Foto: Artur Wacławek