Aktorka, która ma w dorobku role w teatrach Krakowa (Teatr Ludowy w Nowej Hucie i Krakowski Teatr Scena STU), Trójmiasta (Teatr Wybrzeże w Gdańsku i Teatr Miejski w Gdyni), Warszawy (Teatr Narodowy, Teatr Polonia) oraz Jeleniej Góry. Widzowie naszego województwa mogli podziwiać Joannę Niemirską w Hamlecie W. Szekspira w sosnowieckim Teatrze Zagłębia (reż. Bartłomiej Wyszomirski, 2005).

W roku 2003, na 21. Festiwalu Szkół Teatralnych aktorka otrzymała wyróżnienie, ufundowane przez Marszałka Województwa Łódzkiego za rolę Szatynki w spektaklu Po deszczu w reż. Jana Peszka (spektakl dyplomowy PWST w Krakowie).


Zagrała także w spektaklach Teatru Telewizji:

– Pielęgniarkę w Scenach z Powstania M. Górskiego, B. Konopki i K. Lewińskiej (2004),
– Janę w Opowieści o zwykłym szaleństwie P. Zelenki w reż. Ł. Kosa (2005)
– Więźniarkę w Doktor Halinie G. Treli i M. Wrony w reż. M. Wrony (2008).

Zajmuje się projektowaniem kostiumów. Debiutowała w charakterze kostiumologa w przedstawieniu Janosik. Naprawdę prawdziwa historia M. Walczaka (reż. Łukasz Kos) w warszawskim Teatrze Lalka (2010). Kolejne projekty wykonała do spektakli:

Krwawa jatka M. Walczaka (Grupa Coincidentia w Białymstoku),
Król Dramatu M. Modzelewskiego (Teatr IMKA w Warszawie),
Bobiczek H. Levina (Teatr Zagłębia w Sosnowcu),
Bankructwo małego Dżeka R. Bolesto (Teatr Lalka w Warszawie).
 
W Teatrze Rozrywki zaprojektowała kostiumy do musicalu Przebudzenie Wiosny S. Satera i D. Sheika.
 
Foto: Tomasz Zakrzewski

Grafik-scenograf, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Pracę zawodową rozpoczynał jako scenograf w Telewizji Polskiej w Warszawie i Krakowie, gdzie specjalizował się w telewizyjnych programach muzycznych. Zrealizował w TVP oprawę scenograficzną do niezliczonej ilości wielkich widowisk muzycznych i koncertowych zespołów polskich oraz zagranicznych, m.in.: Krzysztofa Pendereckiego, Wojciecha Kilara, Jerzego Maksymiuka, Montserrat Caballe, Berliner Philharmoniker Orchestry, Barbary Hendrix, Marrilion, Fisha, Petera Gabriela, Buena Vista Social Club, Lionela Richie, Shakin’ Stevensa, zespołów: De Mono, Republika i Bajm, Kazika, Edyty Górniak, Justyny Steczkowskiej i wielu innych.

Zrezygnował z pracy w TVP i założył firmę projektującą i produkującą dekoracje, co zaowocowało współpracą z wieloma teatrami w Polsce oraz za granicą.

Zaprojektował scenografie do największych musicali oraz przedstawień dramatycznych. Był również scenografem w kilku produkcjach filmowych (m.in. w Los Chłopakos w reż. Gerwazego Reguły, Metanoja w reż. Radosława Markiewicza oraz Hi Way w reż. Jacka Borusińskiego).

W jego dorobku teatralnym znajdują się takie tytuły, jak:

Hair G. MacDermota, Sen nocy letniej W. Kościelniaka oraz P. Dziubka (Teatr Muzyczny w Gdyni),
Opera za trzy grosze B. Brechta i K. Weilla, Gorączka, Mandarynki i pomarańcze, Kaj i Gerda. Baśń o Królowej Śniegu, West Side Story L. Bernsteina, Galeria i Scat, czyli od pucybuta do milionera, Śmierdź w górach K. Imieli i C. Studniaka oraz My Fair Lady F. Loewego (Teatr Capitol we Wrocławiu),
Allo! Allo! D. Crofta i J. Lloyda, Singielka J. Bończyka, Amadeusz P. Shaffera, Zorba J. Kandera (Teatr Polski w Bielsku-Białej),
Sen nocy letniej L. Możdżera (Teatr Nowy w Poznaniu),
Obywatel. Historia z piosenkami Republiki J. Bończyka, Kaleka z Inishmaan M. McDonagha oraz Kot w butach J. Bończyka i Z. Krzywańskiego (Teatr im. W. Horzycy w Toruniu),
Les Misérables C. M. Schönberga, Adonis ma gościa F. Apkego, Aladyn, Jr. A. Menkena, Proces. Spektakl muzyczny F. Kafki (Teatr muzyczny ROMA w Warszawie)
Zorro Z. Krzywańskiego, Jesus Christ Superstar A. L. Webbera i T. Rice’a (Teatr Muzyczny w Łodzi),
Rent J. Larsona (Teatr Rampa na Targówku w Warszawie),
Życie – trzy wersje Y. Rezy (Teatr im. A. Mickiewicza w Częstochowie,
Młynarski obowiązkowo! W. Młynarskiego (Teatr 6. piętro w Warszawie),
Rodzina Adamsów A. Lippy (Gliwicki Teatr Muzyczny),
Nie dorosłem, czyli piosenki taty Kazika S. Staszewskiego (Teatr im. S. Jaracza w Olsztynie),
Pięć ostatnich lat J. R. Browna (Teatr Muzyczny ROMA w Warszawie),
Święto wiosny. Krzesany M. Graham i H. Konwińskiego (Teatr Wielki w Łodzi),
Zakonnica w przebraniu A. Mankena (Teatr Muzyczny w Poznaniu).

Współpracuje również z:
The Israel Opera w Tel Avivie, Trondheim Symfoniorkester/Musikkteater, Teatr Miusicalnoy Komedii w Petersburgu i in.

W Teatrze Rozrywki stworzył scenografię do spektakli:
Jesus Christ Superstar A. L. Webbera i T. Rice’a,
O co biega? P. Kinga,
SPIN – musical D. Pashleya,
Kot w butach J. Bończyka i Z. Krzywańskiego,
Młody Frankenstein M. Brooksa i T. Meehana,
Jak odnieść sukces w biznesie, zanadto się nie wysilając F. Loessera
oraz wielu Koncertów Sylwestrowych.

Nominowany do Nagrody Artystycznej ZŁOTA MASKA 2015 za scenografię do spektaklu Kot w butach w Teatrze Rozrywki.W roku 2017 otrzymał ZŁOTĄ MASKĘ za scenografię do musicalu Młody Frankenstein M. Brooksa, również w Teatrze Rozrywki.

Foto: arch. pryw. Grzegorza Policińskiego
MACIEJ CHOJNACKI
 
Scenograf. Studiował na wydziale grafiki i malarstwa na gdańskiej ASP. Ukończył stypendium na wydziale scenografii Bezalel w Jerozolimie i w Hochschule w Sankt Gallen (Szwajcaria).
 
Debiutował w roku 2003 scenografią do przedstawienia Ulica Gagarina G. Burke’a w reż. Feliksa Falka w gdańskim Teatrze Wybrzeże. Od tego czasu przygotował scenografię do ponad trzydziestu spektakli, współpracując m.in. z:
– Teatrem Wybrzeże (Zwyczajne szaleństwa P. Zelenki, Kilka błyskotliwych spostrzeżeń wg W. Gombrowicza, Przed odejściem w stan spoczynku B. Thomasa, Pamiętnik z dekady bezdomności A. Łojewskiej, Szeks show presents Yorick, czyli spowiedź błazna wg W. Szekspira, Szef wszystkich szefów L. von Triera, Kasia z Heilbronnu H. von Kleista),
– Teatrem Jeleniogórskim im. C. K. Norwida (Honor samuraja A. Rappa, Romeo i Julia W. Szekspira, Sztuka dla dziecka P. Demirskiego),
– Teatrem im. S. Jaracza w Łodzi (Osaczeni W. Zujewa, Osama bohater D. Kelly’ego, Zszywanie A. Nellsona, Bramy raju J. Andrzejewskiego),
– Teatrem Powszechnym im. Z. Hübnera w Warszawie (Gruba świnia N. LaBute’a, Językami mówić będą A. Bovella, Salamandra N. Rådströma, Espresso L. Frangione’a),
– Teatrem Narodowym w Warszawie (Daily Soup duetu Amanita Muskaria),
– Teatrem im. J. Kochanowskiego w Opolu (Nieśmiały na dworze M. de Tirso, Sędziowie S. Wyspiańskiego, Wiśniowy sad A. Czechowa, Czego nie widać M. Frayna),
– Teatrem im. W. Horzycy w Toruniu (Hamlet W. Szekspira),
– Teatrem Polskim w Poznaniu (Przyjaciel R. Paczochy)
– Teatrem im. H. Ch. Andersena w Lublinie (Trzej muszkieterowie A. Dumasa, Końcówka S. Becketta).
 
Z Teatrem Rozrywki współpracował tworząc scenografię do spektaklu Położnice szpitala św. Zofii P. Demirskiego.
 
NAGRODY:
 
– Nagroda Artystyczna ZŁOTA MASKA 2008 za scenografię do przedstawień: Sędziowie i Nieśmiały na dworze (Opole),
– wyróżnienie za scenografię do przedstawienia Osaczeni w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej (Łódź) na 8. Ogólnopolskiego Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” Zabrze 2008.
 
Foto: Tomasz Zakrzewski
Projektantka kostiumów, scenograf w teatrach dramatycznych, lalkowych, operowych, w teatrze tańca i telewizji. Autorka kolaży i instalacji.
Jedną z pierwszych propozycji zawodowych otrzymała jeszcze na studiach. Dotyczyła ona przygotowania kostiumów i dekoracji wnętrz do filmu w reżyserii Tomka Tryzny Czy można się przysiąść?”(1998). Jej praca dyplomowa – kostiumy i scenografia do sztuki Ubu król, czyli Polacy A. Jarry'ego – zdobyła Główną Nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie im. Zenobiusza Strzeleckiego na Najlepszy Dyplom ze Scenografii (Polskie Centrum Scenografii, Katowice 2001). Rok wcześniej Ilona Binarsch została stypendystką Lwowskiej Akademii Sztuk Pięknych w Pracowni Szkła i Projektowania Biżuterii.
W teatrze dramatycznym uznanie przyniosły jej m. in. kostiumy do spektaklu Iwona, księżniczka Burgunda W. Gombrowicza w reżyserii Artura Tyszkiewicza (Teatr im. J. Szaniawskiego, Wałbrzych), za które w roku 2006 otrzymała nagrodę na 31. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych. W roku 2004 uhonorowana została Nagrodą w 10. Ogólnopolskim Konkursie Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za scenografię i kostiumy do przedstawienia 36,6 w reżyserii Adama Ziajskiego. Współpraca z teatrem lalkowym zaowocowała kolejną Nagrodą za oprawę plastyczną do spektaklu Świetliki (Białostocki Teatr Lalek) w 2. Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej (2007). Dla Teatru Telewizji Ilona Binarsch zaprojektowała m.in. kostiumy do poetyckiego przedstawienia Umarli ze Spoon River w reżyserii Jolanty Ptaszyńskiej (TVP1, 2007).

Szerokim echem odbiła się jej współpraca z Michałem Znanieckim dla Opery Wrocławskiej, gdzie przygotowała kostiumy do Napoju miłosnego G. Dionizettiego – superprodukcji w ramach Letniego Festiwalu Operowego na Wodzie (2007) oraz Otella G. Verdiego (2008). Jako jedna z laureatów konkursu Malta Nowe Sytuacje zrealizowała wraz z Ulą Kijak spektakl miejski Wieczorynka(2008) na podstawie tekstu Michała Walczaka Ostatni Tatuś.
 
Pracowała także przy dwóch polskich prapremierach musicalowych. Producenci w reżyserii Michała Znanieckiego (Teatr Rozrywki), do którego przygotowała kostiumy oraz Wonderful Town (2011) w reżyserii Zbigniewa Maciasa przy produkcji którego zajęła się przygotowaniem scenografii i kostiumów.
Przygotowała kostiumy do musicalu My Fair Lady (2013) w reżyserii Roberta Talarczyka w Operze Śląskiej.
Artystka współpracowała także z Polskim Teatrem Tańca i Ewą Wycichowską, realizując spektakle: ... a ja tańczę (Teatr Wielki, Poznań, 2003) oraz I Tu (Teatr Logos, Łódź, 2002).
W roku 2006 artystka otrzymała Stypendium Artystyczne Miasta Poznania za osiągnięcia w dziedzinie projektowania scenografii i kostiumów, a w 2012 Nagrodę Artystyczną Miasta Poznania w w/w dziedzinie.
W 2007 roku na zaproszenie Festival Internacional Cervantino w Guanajuato (Meksyk) przygotowała scenografię i kostiumy do spektaklu Historia de un Amor.
W roku 2010, film Ewa w reżyserii Ingmara Villqista i Adama Sikory, do którego przygotowała kostiumy, został uhonorowany nagrodą na Międzynarodowym Konkursie Era Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Współpraca z Ingmarem Villqistem miała swoją kontynuację przy spektaklu Miłość w Konigshutte (2012). Rok 2012 to także współpraca z Jolantą Dylewską i Edwardem Etlerem przy polsko-izraelskiej produkcji filmowej Srebrny lis Felicji T.
Prace Ilony Binarsch były eksponowane na wielu wystawach, m.in. na wystawie zbiorowej w Galerii Miejskiej w Zakopanem (w piątą rocznicę śmierci Władysława Hasiora) oraz w Centrum Sztuki Współczesnej SOLVAY w Krakowie. Została również zaproszona do udziału w wystawie na I Biennale > Środowisko Sztuki – w Poznaniu.
 
Foto: Tomasz Zakrzewski
Włoski scenograf, urodzony w Bazylei (Szwajcaria). Po ukończeniu studiów w State Arts Institute „E. Basile” w Mesynie na Sycylii (sekcja złotników), przeprowadził się do Urbino, gdzie uczęszczał na Wydział Scenografii Akademii Sztuk Pięknych. Studia te ukończył z wyróżnieniem pracą „Luminous Metamorphosis. Teoretyczno-praktyczna ewolucja ekspresywnych cech światła w teatrze XX wieku”. Obecnie zajmuje się scenografią teatralną, filmową i reklamową, zarówno we Włoszech jak i za granicą.
 
Od roku 1999 współpracuje jako scenograf z reżyserami teatralnymi, takimi jak: Luca Ronconi, Michał Znaniecki, Mario Corradi, Rosetta Cucchi, Italo Nunziata, Fabrizio Crisafulli, Anne Riitte Ciccone, Denis Krief, Patricia Panton, Giorgio Rossi, Paolo De Falco, Natalia Babińska oraz włoskimi i międzynarodowymi artystami w dziedzinie opery, dramatu, teatru eksperymentalnego, teatru tańca i teatru muzycznego. W Polsce pracował w głównych teatrach operowych i muzycznych: Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie, Teatrze Wielkim w Poznaniu, Operze Krakowskiej, Operze Wrocławskiej, Teatrze Wielkim w Łodzi, Operze na Zamku w Szczecinie oraz Teatrze Rozrywki.
 
W ciągu ostatnich kilku lat zrealizował projekty scenograficzne do następujących tytułów:
Polska – Producenci, Our House, Ernani, The Fairy Queen, Otello, Eugeniusz Oniegin, Kandyd, Miłość do trzech pomarańczy,
Hiszpania – Ernani, Eugeniusz Oniegin, Król Roger,
Włochy – Kandyd,
Izrael (Tel Aviv) – Ernani,
Argentyna (La Plata) – Eugeniusz Oniegin,
Szwajcaria – Demetrio – Król Syrii,
Urugwaj (Montevideo) – Eugeniusz Oniegin,
Argentyna (Buenos Aires) – Hagith.
 
Z Teatrem Rozrywki współpracował, projektując scenografię do spektakli:
Producenci M. Brooksa,
Our House T. Firtha i Madness,
Billy Elliot E. Johna i L. Halla,
Bulwar Zachodzącego Słońca W. L. Webbera, D. Blacka i C. Hamptona.

 
Zajmuje się również instalacjami wideo, fotografią, aranżacjami plastycznymi wystaw sztuki oraz związanymi ze scenografią wydarzeniami artystycznymi.
We Włoszech pracował w teatrach w Rzymie, Mediolanie, Ferrarze, Trapani, Bolonii, Modenie, Trewirze, Perugii, Gubbio, Montepulciano, Jesi, Parmie, Sassari, Taranto, Brescii, Como, Pawii, Cremonie, Conegliano Veneto, Bardze, Lucce, Pizie, Livorno, Ravennie i Ascoli Piceno. Za granicą – w Anglii, Szwajcarii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Izraelu, Argentynie i Urugwaju.
 
NAGRODY I WYRÓŻNIENIA:
– nominacja do Nagrody Artystycznej ZŁOTA MASKA 2010 za scenografię do musicalu Producenci w Teatrze Rozrywki,
– Nagroda Główna dla opery Eugeniusz Oniegin, jako najlepszej produkcji roku – Hiszpania 2011.

Foto: arch. pryw. Luigi Scoglio
 
http://www.luigiscoglio.it