JULIUSZ CEZAR



William Shakespeare
Juliusz Cezar

w przekładzie Stanisława Barańczaka

Główna nagroda (Złoty Yorick) w konkursie na najlepszą polską inscenizację dzieł dramatycznych Williama Szekspira w sezonie 2015/2016 podczas 20. Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku.

Polityczny spisek, zabójstwo dyktatora, wojna domowa – sięgając po historię zamachu na rzymskiego dyktatora Juliusza Cezara i opisując konsekwencje tego wydarzenia, Shakespeare opowiadał o grożącej Anglii wojnie domowej i społeczeństwie skazanym na katastrofę.

Spektakl Barbary Wysockiej to obraz współczesnej rzeczywistości politycznej, tworzonej przez bezwzględnych polityków żądnych władzy, lecz nieprzygotowanych do jej odpowiedzialnego sprawowania, a także obraz obywateli, zakładników politycznego przewrotu, którymi łatwo manipulować za pomocą spreparowanych argumentów i rozdawnictwa publicznych pieniędzy. To wizja polityki, gdzie podstawowym paliwem jest trup władcy, nad którym wypowiada się słowa takie jak Wolność, Honor, Ojczyzna - tak długo, aż zmienią się w złowieszczo brzmiący polityczny frazes.

Barbara Wysocka to uznana (również za granicą) aktorka oraz reżyserka teatralna i operowa. Jest niedawną laureatką głównej nagrody aktorskiej za rolę Idalii w Fantazym Michała Zadary, w Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”. Współtworzy grupę artystyczną CENTRALA.

reżyseria - Barbara Wysocka
dramaturgia - Tomasz Śpiewak
scenografia - Barbara Hanicka
kostiumy - Julia Kornacka
reżyseria światła - Artur Sienicki

 
 premiera - 23 stycznia 2016
 czas trwania - 115 min. (bez przerwy)
 


RECENZJE
  • Juliusz Cezar (…) trzyma rytm i wciąga. To mocna rzecz o uwodzeniu tłumów, o strachu przed autorytaryzmem i nieudolności formułowanych przeciw niemu recept. (…) Najmocniejsze momenty spektaklu to aktorskie interwencje Wysockiej. Wkracza na scenę, by wcielić się w nieobecnego wcześniej przyjaciela Cezara Marka Antoniusza. U Szekspira to polityk przewyższający otoczenie o trzy klasy.  (Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza – Stołeczna, nr 19, 25.01.2016)
  • Fantastycznym kontrapunktem są piosenki polskiego rocka lat 80. (…) Wpisują się też w polityczny teatr Barbary Wysockiej, który na szczęście zwykle wystrzega się łatwizny. (…) Ważne jest dla niej to, co ponadczasowe. Obnażanie mechanizmów polityki manipulacji na społeczeństwach, mamienia tłumów, obietnic bez pokrycia w zamian za kolejne zaszczyty. To się nie kończy i nie zmienia - mówi warszawski Juliusz Cezar. Mocne przesłanie fascynującego przedstawienia. (Jacek Wakar, Trybuna kłamców, Dziennik. Gazeta Prawna, nr 19, 29.01.2016)

Sponsorzy i partnerzy: